Klasztor:
Jezuici, Saratów skasowany

Wprowadzono: 16.07.2015 01:47 | Ost. aktualizacja: 16.07.2015 01:57 | Autor opisu: Marek Derwich

Zwiń oś czasu
  • Fundacja / translokacja / zmiana reguły / przejęcie

    1803 r.
  • Kasata zrealizowana

    Data urzędowa kasaty: 1820 r. Data faktycznej kasaty: 1820 r.
Przejęty przez:
Rozwiń wszystkie sekcje

Nazwa

Główna miejscowość: Saratów

Nazwa w momencie kasaty: Kolonie Saratowskie

Nazwa/y obecna: ros. Саратов (ang. Saratov, pol. Satow)

Stan zachowania

Stan zachowania: brak danych

Zgromadzenie

Nazwa zgromadzenia: Jezuici

Pełna polska nazwa zgromadzenia: Towarzystwo Jezusowe

Pełna łacińska nazwa zgromadzenia: Societas Iesu

Skrócona nazwa łacińska: SI

Obrządek: rzymskokatolicki (katolicki)

Typ zgromadzenia: Czynne

Rodzaj zgromadzenia: męskie, kleryckie

Początki

Data fundacji / translokacji / zmiany reguły / przejęcia: 1803 r.

Opis:

 w sumie 10 stacji stałych i 30 dojazdowych, zarządzanych ze stacji przy kościele w Saratowie

Misje saratowskie wśród kolonistów niemieckich, sprowadzonych za czasów Katarzyny II, utworzone zostały z inicjatywy cara Aleksandra I. Wikariusz generalny Gabriel Gruber przeznaczył na misje 10 księży i 2 braci, a 4 I 1803 wydał specjalną instrukcję dla misjonarzy. Jezuici objęli kościół w Saratowie oraz 9 stacji misyjnych: Grasnowatka, Kaminka, Kasickaja, Katharinstadt, Krasnopole, Paninskaja, Raskaty, Semenówka i Tonkoszorówka. Do tych stacji misyjnych należało jeszcze 30 stacji dojazdowych, czyli filii po obu stronach Wołgi. Misjonarze prowadzili pracę parafialną i misyjną. Kierowali też szkółkami parafialnymi, w których uczyli nauczyciele świeccy (m. in. w Raskatach). Przy kościołach prowadzono stałą katechizację. W pierwszym już roku rozdano ponad 2000 egzemplarzy Nauki chrześcijańskiej (katechizmu). Założono bractwa Różańca św. i Najśw. Serca Jezusowego. Jezuici opuścili misje w 1820, wypędzeni z Rosji ukazem cara Aleksandra I. Centrum misji saratowskich znajdowało się w Saratowie. Początkowo jezuici zamieszkali w domu Polaka Felicjana Zdziarskiego, w którym osobną salę zamieniono na kaplicę, bo dotychczasowy jedyny kościół służył zarówno katolikom, jak i protestantom. W 1805 superior misji Alojzy Landes przerobił zakupiony dom drewniany na kaplicę mieszczącą 150 osób. Przetrwała ona (powiększona później) do 1878, kiedy to bp Franciszek Zottman zaczął budować katedrę. W kaplicy wykładano katechizm i głoszono kazania w języku niemieckim, polskim i rosyjskim. W 1810 wyspowiadano 700 osób, ochrzszono 8 dzieci oraz wygłoszono 190 kazań i nauk. Misja prowadziła też szkołę parafialną, w której uczył nauczyciel świecki. W Saratowie pracowali księża: Alojzy Landes 1803-9 i Jan Meyer 1809-20, superiorzy misji, oraz bracia Franciszek Ksawery Dreschel 1809-12 i Józef Riederle 1814-20. (EJ)

Placówka w chwili kasaty

Status prawny: dependencja

Charakter dependencji: stacja misyjna

Przynależność państwowa i kościelna w chwili kasaty

Państwo: Rosja/Carstwo Rosyjskie, Cesarstwo Rosyjskie

Jednostka podziału administracyjnego: gub. saratowska

Arcybiskupstwo: mohylewskie

Diecezja: mohylewska

Kasata

Kasaty 1773-1914
    • Rodzaj: zrealizowana
    • Podstawa prawna:
      • Państwo/Rosja/car Aleksander I: wygnanie w 1820 r. jezuitów z cesarstwa rosyjskiego
    • Data urzędowa kasaty: 1820 r.
    • Data faktycznej kasaty: 1820 r.

Przejęcie

Przejęcie 1773-1914 przez:

Mapa

Lokalizacja: przybliżona

Geolokalizacja: 51.5261411983023 46.01920905279542 (zwiń mapę)

Źródła opracowań (w tym bibliografia)

  • Saratów, Encyklopedia wiedzy o jezuitach na ziemiach Polski i Litwy 1564-1995, oprac. Ludwik Grzebień z zespołem jezuitów, Kraków, 2004, s. 600