Zgromadzenie:
Elżbietanki śląskie

Wprowadzono: 29.07.2013 01:20 | Ost. aktualizacja: 06.05.2016 20:28

Nazwa zgromadzenia: Elżbietanki śląskie

Inne przyjęte nazwy polskie: elżbietanki, elżbietanki szare, elżbietanki z Nysy, Siostry św. Elżbiety

Pełna polska nazwa zgromadzenia: Zgromadzenie Sióstr Świętej Elżbiety

Pełna łacińska nazwa zgromadzenia: Congregatio Sororum Ravarum a Sancta Elisabeth

Skrócona nazwa łacińska: CSSE

Obrządek: rzymskokatolicki (katolicki)

Typ zgromadzenia: czynne

Rodzaj zgromadzenia: żeńskie

Opis:

Zał w 1842 r. przez Dorotę Wolff.

Zgromadzenie rozrastało się dynamicznie - z 11 domów i ok. 60 sióstr (1859) do 87 domów i 440 sióstr (1872), a podupadło z powodu likwidacji szeregu placówek i przeszkód w przyjmowaniu kandydatek stawianych przez antyzakonne ustawy Kulturkampfu (1875-82 nie było żadnej profesji zakonnej); wzrost placówek w latach 1886-1908 (316 domów i ok. 3000 sióstr) zadecydował o ich podziale w 1908 r. na 6 prowincji; wtedy przeniesiono dom generalny do Wrocławia; w 1939 r. zgromadzenie mające 392 domy i ok. 3300 sióstr podzielono na 12 prowincji - dolnośląską, górnośląską, wschodnia i zachodnia pruską, saksońsko-turyńską, brandenbursko-pomorską, szlezwig-holsztyńską, szwedzką, norwesko-duńską, włoską, czeską, gnieźnieńsko-poznańską (106 domów) i górnośląsko-polską, zwana katowicką (15 domów); w latach 1882-1939 ok. 420 sióstr prowincji polskiej pracowało w 43 szpitalach (w tym 7 własnych - Tuchola, Katowice, Starogard Gd., Leszno, Poznań, Sieraków i Warszawa); w czasie II wojny światowej zginęło ok. 500 sióstr, a prowincje zostały zdezorganizowane; po przekształceniach powojennych i zaadaptowaniu do nowych warunków społecznych było ok. 3370 sióstr w ok. 420 domach należących do 14 prowincji, w tym 6 polskich (wrocławska, nyska, poznańska, katowicka, toruńska i warszawska); zadania szpitalne zastąpiono pielęgnacją chorych w zakładach specjalnych, domach opieki społecznej i domach pomocy, praca w instytucjach kościelnych i w duszpasterstwie parafialnym (katechetki, organistki, zakrystianki). Podstawa egzystencji elżbietanek jest własna praca.

W latach 1899-1921 wydawały czasopismo "Sankt Elisabethblatt". (EK, 4, 919-920)